ما بر تو وارد شده‌ايم و زوّار تو هستيم ، براى اداى حقت و تبرك به زيارتت و استشفاع به تو نزد خدايت خدمت تو آمده‌ايم ، چون خطاها بر دوش ما سنگينى مىكند و تو شفاعت كننده‌اى هستى كه شفاعت بزرگ و مقام پسنديده به تو وعده داده شده است . ما در حالى كه بر خود ستم كرده‌ايم ، نزد تو آمده‌ايم و از گناهانمان طلب مغفرت مىكنيم و از تو مىخواهيم كه از خدا برايمان طلب آمرزش كنى . تو پيامبر و شفيع مايى ، پس براى ما نزد خدايت شفاعت كن و از او بخواه كه ما را بر سنت و محبتت بميراند و در زمره‌ات محشور فرمايد و وارد حوضت كند ، در حالى كه خوار و پشيمان نباشيم . قسطلانى در المواهب اللدنية گفته است : شايسته است كه زائر بسيار دعا و تضرع و استغاثه و طلب شفاعت كند و به پيامبر اكرم توسل جويد و در مقابل ، لازم است كسى كه از او طلب شفاعت شده ، نيز در پيشگاه خدا از او شفاعت نمايد . همو گفته است : استغاثه ، طلب يارىكردن است و كسى كه يارى مىجويد ، از فريادرس مىخواهد كه به او كمك نمايد ، پس فرق نمىكند با لفظ استغاثه يا توسل يا تشفع يا توجه باشد ، زيرا همهء آنها درخواست از صاحب جاه و مقامى است براى حصول مقصدى ، و واسطه قرار دادن پيامبر صاحب جاه است پيش خداى رب العالمين . هركدام از استغاثه و توسل و تشفع و توجه به پيامبر اكرم ، چنان كه در تحقيق النصرة و مصباح الظلام آمده است ، در هرحالى ، چه قبل از خلقت او و چه بعد از آن ، در دوران حياتش در دنيا و بعد از مرگش در برزخ و پس از برانگيخته شدن در عرصات قيامت امكان وقوع دارد . آنگاه آنها را در مراحل ياد شده تفصيل داده است . زرقانى گفته است : علامه خليل در منسك مثل همين مطلب را آورده و افزوده است : زائر بايد به او توسل بجويد و از خدا بخواهد كه به آبروى محمد خواسته‌اش را برآورد ، زيرا به دو گناهان كوهوار و معاصى گرانبار آمرزيده مىشود و بركت بزرگى شفاعتش در نزد خدا چنان است كه هيچ گناهى با آن برابرى نمىكند ، و كسى كه خلاف اين عقيده را داشته باشد ، محرومى است كه خدا بصيرتش را برده و دلش را گمراه كرده است . آيا او